هفته آخر شهریور همیشه حال و هوای مدرسه و آغاز سال تحصیلی دارد . دیدن آسمان آبی و بی ابر پاییزی آنهم در حیاط وسیع مدرسه ، در زیر درخت کهنسال بید و کنار برگهای زرد و خزان دیده آن افق چشم نوازی بود که آینده زیبایی را از ورای صندلی ها و راهروهای مدرسه ترسیم می کرد .  دیدن معلمان ، دوستان و همکلاسان و شنیدن صدای دلنشین زنگ مدرسه همه قطعاتی از هارمونی " زندگی " بود در سالهایی که به شور و نشاط و اشتیاق گذشت . هر چند سالها از آن زمان می گذرد و جز خاطراتی فرحبخش ، تصویری از آن در صفحه ذهن ما نمانده است اما هنوز هم اول مهر و آغاز سال تحصیلی همان اشتیاق و نشاط را برای ما داراست و درست در چنین روزهایی به یاد دوران مشق و مدرسه ، لحظاتی شیرین و آرامبخش بر ما مستولی می شود . هر ساله شاهد بوده ایم که در این هفته نه تنها دانش آموزان و خانواده های آنان بلکه متولیان فرهنگی و رسانه ها نیز با برنامه های خاص و دلگرم کننده ، فضای نشاط انگیزی را برای آغاز سال تحصیلی فراهم می کردند . نگاه مهربان مادری که با عشقی وصف ناپذیر گیسوان دخترکش را مشاطه وار شانه کرده و کیف مدرسه او را به روی شانه هایش می انداخت تا فرزندش را روانه مدرسه کمال و سعادت نماید قبل از هر چیز خوشبختی را برای آینده دخترش معنی می کرد . اما امسال شاید اولین سالی باشد که شروع سال تحصیلی نه تنها هیچ نشاطی را بر نمی انگیزد بلکه دورنمای نا امید کننده ای هم برای آموزش و پرورش و معلمان و دانش آموزان این سرزمین به تصویر کشیده است . هفته آخر شهریور که هر ساله ، هفته بازگشایی مدرسه ها  نامیده می شد و تمامی عوامل و دست اندرکار این وزارتخانه خصوصا نیروهای ستادی و اجرایی آن همه همتشان را مصروف تامین فضای آموزشی و تجهیز کلاسها و برنامه ریزی درسی می کردند ، امسال همان عوامل نگران و مضطرب آغاز سال تحصیلی هستند . آنچه که آغاز سال تحصیلی  و بازگشایی مدارس امسال را از سالهای گذشته متمایز می کند ، حاکمیت فضای " امنیتی " بر این وزارتخانه است و دست اندرکاران آن به جای برنامه ریزی آموزشی ، بیشتر وقت و فکر خود را به این اختصاص داده اند که امسال چگونه و از چه روشی اعتراضات معلمان و دانش آموزان را مهار و کنترل کنند . برگزاری جلسات مختلف وزیر و مسئولان وزارتخانه با مدیران آموزش و پرورش مراکز استان ها و با حضور مسئولان حراست ، گزینش ، هیئتهای رسیدگی به تخلفات اداری و  پایگاههای بسیج فرهنگیان در دو ماه اخیر همه حاکی از دلهره و نگرانی مسئولان آموزش و پرورش برای بازگشایی مدارس است . باید دید که چه عواملی اینچنین ذهن مسئولان این وزارتخانه را آشوب زده کرده و آنان را به جای برنامه ریزی درسی به فکر برنامه ریزی امنیتی کشانده است ؟

ورای همه مسائلی که در این وزارتخانه وجود داشته و همواره جزء مطالبات معلمان بوده است ، مهمترین مشکل آموزش و پرورش در سال تحصیلی جدید مسئله کسری بودجه و مشکلات مالی آن است . گزارش های رسمی از مراجع ذیصلاح همچون کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی گویای آن است که در سال 87 ، وزارت آموزش و پرورش 5700 میلیارد تومان کسری بودجه داشته که در بودجه سال 88 نه تنها این مقدار کسری لحاظ نشده بلکه بودجه عمومی این وزارتخانه نسبت به سال گذشته نیز کمتر شده است . بر اساس همین گزارش سهم کل اعتبارات آموزش و پرورش از بودجه عمومی دولت از 2/11 درصد در سال 87 به به 6/10 درصد در سال 88 کاهش یافته است . معنای این جمله آن است که در سال 88 آموزش و پرورش باز هم با کسری بودجه بیشتری نسبت به سال قبل مواجه شده و مسئولان این وزارتخانه ناچار خواهند بود بخشی از مزایای فرهنگیان همچون ، حق التدریسی ها ، اضافه کاری های عوامل اداری ، پاداش های بازنشستگان ، حق ماموریت راننده ها و .... را قطع کنند . علاوه بر آن در صورت استمرار بی توجهی دولت نسبت به تامین کسری بودجه آموزش و پرورش ، قطعا در ماههای پایانی سال هم پرداخت حقوق معلمان با مشکل مواجه خواهد شد و همین مسئله باعث نگرانی مسئولان آموزش و پرورش شده تا نیروهای امنیتی خود را برای مواجه شدن با اعتراض معلمان سازماندهی کنند .

متاسفانه برایند کلی دولت احمدی نژاد گویای آن است که آموزش و پرورش با آن همه اهمیت و اعتبار در این دولت محلی از اعراب ندارد . با شروع سال تحصیلی جدید هنوز تکلیف این وزارتخانه روشن نیست . سرپرست فعلی وزارت آموزش و پرورش که گفته می شود در صورت استمرار مخالفت مراجع و مجلس با انتصاب وزیر زن ، گزینه جدی این وزارتخانه خواهد بود یک دامپزشک است که سابقه هیچ فعالیتی در آموزش و پرورش نداشته و تنها سابقه کار اجرایی و اداری او حضور در بازرسی ریاست جمهوری در زمان مسئولیت داود احمدی نژاد بوده است . معاونین وزارتخانه جزء ضعیف ترین و ناکاراترین نیروهای آموزش و پرورشند که علی احمدی وزیر سابق ، صرفا به خاطر " وفاداری " و  فرمانبرداری از وی آنها را برگزید . هیچ کدام از آنان برنامه مشخصی را برای سال تحصیلی جدید ارائه نداده و از همه این ها مهمتر آشفتگی و سردرگمی حوزه پرورشی وزارتخانه است که قرار بود با احیای آن ، فضای بانشاطی را به مدارس تزریق کند . اما اکنون تبدیل به یک قوز بالاقوز شده است . معاون پرورشی که قانونا متولی ارائه برنامه های خاص برای مهار بحرانهای روحی و روانی نوجوانان و دانش آموزان راهنمائی و دبیرستان است عرفا باید سیمایی مهربان و جذاب داشته باشد ، اما سیاهی پیشانی معاون پرورشی فعلی که به اندازه کف دست یک انسان است قبل از هر چیز باعث ترس و وحشت می گردد . تنها برنامه این شخص برای سال تحصیلی جدید ، گنجاندن " نماز جماعت " به عنوان یک زنگ اختصاصی در دروس هفتگی مدارس است که از ابتدای سال جدید همه مدارس موظف به اجرای آن خواهند بود . به نظر می رسد که دو مشخصه سال تحصیلی جدید را از سالهای دیگر متمایز خواهد کرد یکی اعتراضات و تحصن ها و تعطیلی های مکرر مدارس و دیگری خودنمایی دینی و برنامه های شکلی و ظاهرگرایانه این وزارتخانه که بیش از هر چیز فضای مدرسه را به محیطی بی نشاط و زجرآور برای دانش آموزان  مبدل خواهد کرد .